تبليغاتX
سکوت ویرانگــــــــــــــــــــر بي تو دنيا بر سرم آوار شد ، بين ما هر پنجره ديوار شد ، درد ما در بودن ما ريشه داشت ، رفتن و مردن علاج کار شد ، آشنايي هاي خوش آغاز ما ، ابتدا نفرت, سپس انکار شد ، آنکه اول نوشدارو مي نمود بر لب ما ، زهر نيش مار شد ، عيب از ما بود ، از ياران نبود ، تا که ياري يار شد, بيزار شد
سکوت ویرانگــــــــــــــــــــر

شيشه ي دل را شکستن احتياجش سنگ نيست اين دل با نگاهي سرد پرپر مي شود

دوست داشتن،

صدای چرخاندن کلید است در قفل.

عشق،

باز نشدن آن.

کاری که ما بلدیم اما...

باز کردن در است

با لگد...
نوشته شده در سه شنبه یکم فروردین 1391ساعت 18:38 توسط عیسی زهی | |

خداحافظ گل لادن ، تموم عاشقا باختن

ببین هم گریه هام از عشق .چه زندونی برام ساختن

خداحافظ گل پونه .گل تنهای بی خونه

لالایی ها دیگه خوابی به چشمونم نمی شونه

یکی با چشمای نازش دل کوچیکمو لرزوند

یکی با دست ناپاکش گلای باغچمو سوزوند

تو این شب های تو در تو . خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهایی داره می باره از هر سو

خداحافظ گل مریم .گل مظلوم پر دردم

نشد با این تن زخمی به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از این فصل سکوت و شب غم بارونو بردارم

نمی دونی چه دلتنگم از این خواب زمستونی

تو که بیدار بیداری بگو از شب چی می دونی

تو این رویای سر دم گم .خداحافظ گل گندم

تو هم بازیچه ای بودی . تو دست سرد این مردم

خداحافظ گل پونه . که بارونی نمی تونی

طلسم بغضو برداره .از این پاییز دیوونه خداحافظ …..!

خداحافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین، به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو میدید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده اس

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده اس

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رؤیا ها

بدونی بی تو و با تو، همینه رسم این دنیا

 

نوشته شده در دوشنبه پنجم دی 1390ساعت 10:50 توسط عیسی زهی | |

اسمتو رو سیگار نوشتم

برای اولین بار کشیدم

تا بسوزی و فراموشت کنم

اما نمی دونستم با هر پوک

ذره ذره میری تو نفسم و

می شی همه چیزم

 

 

نوشته شده در شنبه دوازدهم آذر 1390ساعت 16:44 توسط عیسی زهی |

 

خدایا...........

 

خدايا فقط تو را مي خواهم.....باور کرده ام که فقط تويي سنگ صبور حرف هايم
مي ترسم از اينکه بگم دوسش دارم...اون نمي دونه که با دل من چه کرده...نمي دونه که دلي رو اسير خودش کرده
هنوز در باورم نيست که دل به اون دادم و اون شده همه هستي ام
روز هاي اول آشنايي را بياد مياورم آمدنش زيبا بود ...آنقدر زيبا حرف مي زد که به راحتي دل به او باختم و او شد اولين عشقم در زندگي
بارالها گويي تو تمام زيبايي هاي عالم را در چهره و کلام او نهاده بودي
واين گونه مرا اسير او کردي و دل کندن از او شد برايم محال و داشتنش بزرگترين ارزويم در زندگي
حالا که عاشقش شدم تو بگو چه کنم که تنهايم نگذارد....خدايا امشب به تو مي گويم چون تو تنها مونس تنهايي هايم هستي..
چگونه بگويم بدون او مي ميرم....او رفته و در باورم نيست نبودنش...
خود خوب مي دانم او مرا کودکي فرض کرد که نمي داند عشق چيست و براي عاشقي حرمتي قائل نمي باشد
مرا به بازي گرفت يا شايد....نمي دانم.....دگر هيچ نمي داني.. اعتراف مي کنم نفسم به بودن او وابسته است
بعد رفتن او دگر اين نفس را هم نمي خواهم....حال تو بگو چه کنم ؟
بار خدايا دوست دارم مرا بفهمد حتي براي يه لحظه

نوشته شده در شنبه دوازدهم آذر 1390ساعت 16:41 توسط عیسی زهی | |

عاشقانه

به تو عادت کرده بودم
اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه
اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت
مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه
زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته
خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم
عشق من تو در چه حالي

 

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان 1390ساعت 16:40 توسط عیسی زهی | |

                           بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

                           آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

                           شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

                            آزار این رمیده ی سر در کمند را

                            بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

                            اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

                            بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

                            عمریست در هوای تو از آشیان جداست

                            دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام

                            خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

                            شاید که جاودانه بمانی کنار من

                             ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

                             تو آسمان آبی آرامو روشنی

                             من چون کبوتری که پرم در هوای تو

                             یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

                              با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

                              بگذار تا ببوسمت ای نوشخند  صبح

                              بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

                              بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند

                             خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب

             

نوشته شده در یکشنبه یکم آبان 1390ساعت 9:29 توسط عیسی زهی | |

 

                                   

عشق کنار هم ایستادن زیر باران نیست...!!! عشق این است که یکی برای دیگری چتر شود و دیگری هرگز نفهمد چرا خیس نشد...

 
                                     
عشق کلید شهر قلب است، به شرط آنکه قفل دلت هرز نباشد که با هر کلیدی باز شود...

 

                                 

    فراموش نکنیم : زیر بنای عشق آزادی است ، و اجبار عشق را پژمره می کند!

 

 

                                    
 لیلی زیر درخت انار نشست.درخت انار عاشق شد.گل داد سرخ سرخ.گلها انار شد داغ داغ.هر اناری هزار دانه داشت.دانه ها عاشق بودند.دانه ها توی انار جا نمیشدند.انار کوچک بود.دانه ها ترکیدند.انار ترک برداشت.خون انار روی دست لیلی چکید.لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.مجنون به لیلی اش رسید.خدا گفت: راز رسیدن فقط همین است.کافی است انار دلت ترک بخورد.

 

                                                   
سعی کن عاشق نشی
عاشق شدی عاشقانه عاشق عشقت باش

 

                                      

عشق یعنی همه چیز را دادن و هیچ نخواستن

   

                                  

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم مهر 1390ساعت 15:44 توسط عیسی زهی | |

در سرزمینی که سایه آدمهای کوچک بزرگ شد

در آن سرزمین آفتاب در حال غروب است!

.....................................................................................................................

هر که بد ما به خلق گوید

ما چهره زغم نمی خراشیم

ما خوب از او به خلق گوییم

تا هر دو دروغ گفته باشیم


..................................................................................................................


به سه چیز تکیه نکن

غرور، دروغ و عشق

آدم با غرور می تازد

با دروغ می بازد

 و با عشق می میرد

................................................................................................

با همه چيز درآميز و با هيچ چيز آميخته مشو

 که در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش

دکتر شریعتی


 

 


نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم شهریور 1390ساعت 10:49 توسط عیسی زهی | |

 

 

تو که میدونی عشق منی دوست دارم

واسه چی پس تو میگی میخوام برم دیگه دوست ندارم

یادته اون روزا که دستت تو دسته من

حالا تو میخوای بری منو نمیخوای دلبر من

میدونی من بی کسم تو بودی همه کسم

زندیگم تو بودیو حالا من خارو خسم

چرا تو لج میکنی

ابروهاتو کج میکنی

زندگیم تموم شدش برای تو

عمر من حروم شدش به پای تو

واسه تو حاضر بودم ستاره هارو بشمورم

شهرو آتیش بزنم بیام بگم دوست دارم

نوشته شده در جمعه هجدهم شهریور 1390ساعت 16:37 توسط عیسی زهی | |

 

اندک اندک جمع مستان می‌رسند اندک اندک می پرستان می‌رسند
دلنوازان نازنازان در ره اند گلعذاران از گلستان می‌رسند
اندک اندک زین جهان هست و نیست نیستان رفتند و هستان می‌رسند
جمله دامن‌های پرزر همچو کان از برای تنگدستان می‌رسند
لاغران خسته از مرعای عشق فربهان و تندرستان می‌رسند
جان پاکان چون شعاع آفتاب از چنان بالا به پستان می‌رسند
خرم آن باغی که بهر مریمان میوه‌های نو زمستان می‌رسند
اصلشان لطفست و هم واگشت لطف هم ز بستان سوی بستان می‌رسند

 

نوشته شده در دوشنبه هفتم شهریور 1390ساعت 11:21 توسط عیسی زهی | |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ

? فال حافظ - فروشگاه اينترنتي - قالب وبلاگ